Kryzys rozstania wyzwala u dorosłych bardzo silne emocje: rozczarowanie, złość, niechęć, żal czy wrogość.

We wczesnym etapie rozstania emocje te mogą utrudniać poszukiwanie rozwiązań. Dorośli mają poczucie,  że ich świat się rozpada, często nie radzą sobie z własnymi emocjami a to utrudnia im koncentrację na dziecku i jego potrzebach.

Dla dzieci sytuacja rozstania rodziców jest trudna, gdyż doświadczają wielu zmian.

• tracą one uwagę rodziców,
• czasem kontakt z jednym z rodziców,
• widzą zmiany w swoim otoczeniu: kłótnie rodziców których są świadkiem, czują napiętą atmosferę, smutek, złość rodziców,
• widzą zmianę w zachowaniu rodziców – ale nikt z dzieckiem nie rozmawia o tym co się dzieje, rodzice starają się udawać, ze nic się nie stało, ukrywają swoje uczucia.

Wiele dzieci i dorastającej młodzieży interpretuje rozwód jako odrzucenie lub porzucenie ich samych. Nie rozumieją i  nie mogą zrozumieć wszystkich „dorosłych” przyczyn nieszczęśliwego małżeństwa.

Dorosłym, którzy przechodzą przez  trudne doświadczenie separacji, łatwo jest ten fakt przeoczyć, zbagatelizować lub też nie udzielić odpowiedniego wsparcia  dziecku.

Co dziecko zrobi z osamotnieniem, smutkiem wstydem, gniewem?

Dzieci nie potrafią kontrolować swoich emocji, dlatego w ich zachowaniu pojawiają się zmiany, które niepokoją rodziców. Reakcje te są uzależnione od wieku i etapu rozwojowego dziecka.

Reakcja dzieci na rozstanie rodziców  oraz ich późniejsze przystosowanie się do nowych warunków zależy przede wszystkim od tego jak przebiega rozstanie rodziców, w jakim stopniu dzieci są świadkami konfliktów i jak układają się potem relacje między nimi.

Istotnym elementem jest wiek dzieci i etap rozwojowy w momencie kiedy dowiadują się o rozstaniu rodziców oraz ich cechy temperamentalne.

Badania wykazały, że spośród dzieci rozwiedzionych rodziców najszczęśliwsze są te, które mogą liczyć na  stałe wsparcie obojga rodziców oraz cieszyć się niczym nie ograniczoną i trwałą więzią
z każdym z nich.

Dzieci, które tracą kontakt z którymś z rodziców często cierpią na depresję – są lękliwe, smutne, brakuje im wiary w siebie.

Mediator rodzinny J. Dajan, mówi o syndromie dziecka – czapli, czyli młodego człowieka, stojącego cały czas na jednej nodze, zmuszonego do wyeliminowania połowy swojej rodziny, swoich przodków i swojej historii.

CZEGO NAJBARDZIEJ OBAWIAJĄ SIĘ DZIECI,
GDY ICH RODZICE SIĘ ROZSTAJĄ

  (Fundacja Partners 2005)

Według badań nad dziećmi w wieku 8-15 lat, których rodzice się rozwodzili, dzieci najbardziej boją się że:

• „Mama albo tata powie mi, że rozwód jest przeze mnie”
• „Moi rodzice zaczną się bić albo krzyczeć na siebie”
• „Moi krewni będą mówić brzydkie rzeczy o moich rodzicach”
• „Mój tata powie mi, że nie lubi, kiedy jestem z mamą”
• „Mama i tata będą się kłócić przy mnie”
• „Mama będzie brzydko mówić o tacie”
• „Będę musiała rozstać się z moim pieskiem i różnymi zabawkami”
• „Mama będzie nieszczęśliwa”
• „Tata będzie mnie pytał, kto teraz przychodzi do mamy i czy  zostaje na noc”
• „Nie będę wiedział, jak powiedzieć o rozwodzie rodziców moim kolegom i znajomym”